متن حاظر برداشت شده از اوستا میباشد.

خود زرتشت موظف است تا دامنه رستاخیز پندار و گفتار و کردار مردمان را در گنجینه اعمال نگهداری کند. در روز حساب واپسین آنچه از انسان در طی زندگانی از بدی و خوبی سر زده، در مقابل هم می سنجند، اگر در ترازوی اعمال کفه خوبی سنگین تر شد این فتح راستی و شکست دروغ است، و خشور زرتشت خود داور محکمه اهوراست. پس از آن هنگام گذشتن از پل چینوت که در روی رودی از فلز گداخته برافراشته اند فرا می رسد. نیکوکاران خرم و خوش از روی آن گذشته برای ستایش به کشور جاودانی و به کاخ پاک منشی ، به خانه راستی ، به بارگاه اهورامزدا در آیند و به پاداش موهد رسند، آنچه را که در جهان خاکی آرزوی داشتن آن داشتند به آنان بخشیده می شود. اگر در روز اماره ( حساب ) بدی فزونی کرد آنگاه مرد گناه کار از وجدان خویش رنج و شکنجه دیده از سر پل چینوت اندر رود ژرف فلز گداخته سرنگون گردد، به کوخ دیو و کلبه ی دروغ درآید. اگر بدی و خوبی یکسان شد ناگزیر نه از بخشایش فردوسی بهره مند گردد و نه از شکنجه دروغ در آزار باشد، بلکه جای آنان را سرای برزخ گویند و در پهلوی به آن همیستگان نام دادند. یعنی جاودان آرام و همواره یکسان، این برزخ نیز جای کسانی است که در طی طندگانی خویش در تردید زیستند.
با تلاش استاد ابراهیم پور داوود